Do spisu wierzytelności firmy z Warszawy trafiają długi, które mają znaczenie dla układu: kto jest wierzycielem, z jaką kwotą, z jakim zabezpieczeniem, czy roszczenie jest sporne i jaka część wierzytelności będzie liczona przy głosowaniu. To nie jest zwykła lista faktur z księgowości. Dopiero uporządkowany spis pozwala ocenić, czy restrukturyzacja firmy w Warszawie opiera się na realnych danych, czy tylko na przybliżonym obrazie zadłużenia.
W praktyce najważniejsze jest rozdzielenie należności głównej, odsetek, kosztów, wierzytelności spornych, zabezpieczeń i pozycji wymagających dodatkowej zgody wierzyciela. Firma, która wrzuca wszystko do jednej tabeli pod hasłem "zobowiązania", może nie zauważyć, że jeden bank, leasingodawca, wynajmujący albo sporny kontrahent zmienia całą arytmetykę układu.
Tekst odnosi się do stanu prawnego na 18 czerwca 2026 r., w szczególności do Prawa restrukturyzacyjnego według tekstu jednolitego Dz.U. 2026 poz. 533, ogłoszonego 17 kwietnia 2026 r. Opis ma charakter praktyczny i decyzyjny: nie zastępuje analizy konkretnej sprawy, ale porządkuje dane, które firma powinna zebrać przed przygotowaniem układu, głosowaniem i pracą w Krajowym Rejestrze Zadłużonych.
Spis wierzytelności powinien pokazać, kto uczestniczy w restrukturyzacji, ile wynosi jego wierzytelność i jaką wagę ma jego głos. Przy restrukturyzacji przedsiębiorstwa w Warszawie praktyczna odpowiedź zaczyna się właśnie od tego dokumentu: bez wiarygodnego spisu nie da się dobrze przygotować propozycji układowych ani ocenić, czy wierzyciele mogą przyjąć układ.
Do spisu nie powinno się wpisywać jedynie kwoty widocznej w systemie księgowym. Trzeba sprawdzić podstawę długu, datę powstania, wymagalność, odsetki, koszty, wpłaty częściowe, zabezpieczenia, etap windykacji i ewentualny spór. Dwie faktury o podobnej wartości mogą mieć zupełnie inne znaczenie, jeżeli jedna dotyczy zwykłej usługi, a druga jest zabezpieczona, objęta egzekucją albo kwestionowana co do wysokości.
W firmie z Warszawy szczególnie łatwo przeoczyć zobowiązania, które są operacyjnie ważniejsze niż ich nominalna kwota: czynsz za lokal, leasing pojazdów, finansowanie obrotowe, usługi podwykonawców, dostawy krytyczne, ZUS, podatki i wynagrodzenia. Jeżeli te pozycje są wpisane niedokładnie, układ może wyglądać poprawnie w tabeli, ale nie odpowiadać temu, jak firma naprawdę działa.
Wniosek praktyczny: spis wierzytelności jest pierwszym testem realności układu. Najpierw trzeba ustalić wierzycieli, kwoty i spory, a dopiero potem projektować raty, redukcje, grupy i głosowanie.
Pierwszy filtr jest czasowy. W restrukturyzacji zasadniczo analizuje się wierzytelności osobiste wobec dłużnika powstałe przed właściwą datą graniczną. Praktyczny punkt wyjścia daje art. 76 Prawa restrukturyzacyjnego, ale przy konkretnym trybie trzeba sprawdzić również przepisy szczególne. W postępowaniach sądowych punktem odniesienia jest dzień otwarcia postępowania. W postępowaniu o zatwierdzenie układu podobną funkcję porządkującą pełni dzień układowy wskazany dla potrzeb układu i głosowania.
Nie chodzi tylko o formalność. Jeżeli firma miesza w jednej pozycji stare zaległości i nowe faktury, trudno ocenić, co ma być objęte układem, a co powinno być płacone na bieżąco. To szczególnie ważne przy świadczeniach ciągłych: najmie, leasingu, usługach księgowych, dostawach, mediach, abonamentach, podatkach albo składkach. Jedna relacja z kontrahentem może obejmować część historyczną, która trafia do spisu, oraz część bieżącą, której nie wolno finansować przez narastanie nowych zaległości.
Przykład praktyczny jest prosty. Jeżeli firma zalega z czynszem za poprzednie miesiące, ta historyczna zaległość może być analizowana na potrzeby układu. Jeżeli jednak po rozpoczęciu działań restrukturyzacyjnych firma nadal korzysta z lokalu, bieżący czynsz wymaga osobnej kontroli płynności. Wierzyciele i sąd będą patrzeć nie tylko na stare długi, ale także na to, czy firma nie tworzy nowych zobowiązań bez pokrycia.
Czerwona flaga: tabela wierzycieli zawiera nazwę kontrahenta i jedną łączną kwotę, ale nie pokazuje, która część długu powstała przed datą graniczną, która jest bieżąca, a która wynika z odsetek albo kosztów. W takiej sytuacji propozycje układowe mogą być policzone na złej podstawie.
Wniosek praktyczny: przy każdej pozycji trzeba ustalić datę powstania długu i okres, którego dotyczy. Bez tego spis może pomylić zobowiązania układowe z bieżącymi płatnościami potrzebnymi do dalszego działania firmy.
Dobra pozycja w spisie odpowiada na pytania, które będą ważne przy układzie: kto jest wierzycielem, dlaczego firma jest mu winna pieniądze, ile wynosi należność główna, jakie doliczono odsetki i koszty, czy istnieje zabezpieczenie, czy dług jest sporny i czy wierzyciel będzie miał prawo głosu. Art. 84, 86 i 86a Prawa restrukturyzacyjnego są tu praktycznym punktem odniesienia, bo pokazują, że spis ma wynikać z danych i dokumentów, a nie z ogólnego szacunku zadłużenia.
Nie wystarczy nazwa kontrahenta i saldo. Spis powinien pozwolić sprawdzić, czy kwota wynika z faktury, umowy, wypowiedzenia, nakazu zapłaty, ugody, decyzji, deklaracji publicznoprawnej, noty odsetkowej albo rozliczenia po zakończonej umowie. Inaczej analizuje się zwykłą fakturę za usługę, inaczej saldo po wypowiedzeniu leasingu, a jeszcze inaczej wierzytelność zabezpieczoną hipoteką albo zastawem.
| Pole w spisie | Co trzeba zebrać | Dlaczego wpływa na układ |
|---|---|---|
| Wierzyciel | Pełna nazwa, identyfikator, adres, dane kontaktowe | Błędy utrudniają zawiadomienia, głosowanie i pracę w KRZ |
| Podstawa długu | Umowa, faktura, decyzja, nakaz, ugoda, wypowiedzenie | Pokazuje, skąd wynika roszczenie i czy jest objęte układem |
| Należność główna | Kapitał albo kwota podstawowa bez świadczeń ubocznych | To punkt wyjścia do propozycji i oceny salda |
| Odsetki i koszty | Rodzaj odsetek, okres naliczania, koszty procesu lub windykacji | Mogą zmienić wartość głosu i opłacalność propozycji |
| Wymagalność | Termin płatności, wypowiedzenie, przyspieszenie wymagalności | Pokazuje presję windykacyjną i ryzyko działań wierzyciela |
| Zabezpieczenie | Hipoteka, zastaw, cesja, przewłaszczenie, poręczenie, weksel | Może wpływać na grupę, zgodę i sposób zaspokojenia |
| Sporność | Część bezsporna, część sporna, podstawa sporu | Wpływa na limit 15%, głosowanie i ryzyko zastrzeżeń |
| Suma do głosowania | Kwota, według której liczy się wpływ wierzyciela | Błąd może zmienić większość wartościową |
Warto też oznaczyć znaczenie operacyjne wierzyciela. Dostawca, który dostarcza materiały do aktualnych zamówień, może mieć mniejszą kwotę niż bank, ale większy wpływ na kontynuację działalności. Wynajmujący lokal, leasingodawca sprzętu albo podwykonawca potrzebny do wykonania kontraktu nie powinien ginąć w zbiorczej kategorii "handel".
Wniosek praktyczny: spis powinien być czytelny dla zarządu, księgowości, nadzorcy i wierzyciela. Jeżeli przy dużej pozycji nie da się szybko wskazać podstawy, kwoty, odsetek, zabezpieczenia i sporności, dane wymagają poprawy przed układem.
Odsetki są jednym z najczęstszych miejsc, w których robocza lista wierzycieli rozjeżdża się z prawdziwym spisem. Firma może znać kwotę faktury, ale nie mieć sprawdzonego naliczenia odsetek ustawowych, umownych, odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych, kosztów procesu, kosztów zastępstwa, opłat egzekucyjnych albo kosztów windykacyjnych.
W restrukturyzacji odsetki od wierzytelności pieniężnych trzeba odnosić do właściwej daty przewidzianej dla danego trybu. Art. 79 Prawa restrukturyzacyjnego porządkuje ten problem dla odsetek w spisie, ale nie zwalnia z kontroli dokumentów źródłowych. Co do zasady nie nalicza się ich dowolnie na dzień sporządzenia roboczej tabeli. W postępowaniach sądowych kluczowe znaczenie ma dzień poprzedzający otwarcie postępowania, a w PZU trzeba sprawdzić datę właściwą dla dnia układowego i dokumentów przygotowywanych do głosowania. Jeżeli sprawa dotyczy kilku trybów albo zmiany ścieżki, ten punkt wymaga szczególnej ostrożności.
Trzeba też rozdzielić świadczenia uboczne. Inny charakter mają odsetki wynikające z umowy kredytu, inny odsetki za opóźnienie w płatności faktury, a jeszcze inny koszt procesu po nakazie zapłaty. Jeżeli wierzyciel wypowiedział umowę, saldo może obejmować kapitał, raty, opłaty, odsetki, koszty i rozliczenie przedmiotu finansowania. Wpisanie jednej kwoty bez rozbicia utrudnia ocenę, czy dług jest prawidłowy i czy jego część nie jest sporna.
| Sytuacja | Co sprawdzić | Ryzyko dla spisu |
|---|---|---|
| Faktura po terminie | Data wymagalności, stopa odsetek, wpłaty częściowe | Zaniżenie albo zawyżenie sumy do głosowania |
| Kredyt albo pożyczka | Kapitał, odsetki kapitałowe, odsetki za opóźnienie, wypowiedzenie | Błędne połączenie kilku składników w jedną kwotę |
| Leasing | Raty, opłaty, odsetki, koszty, rozliczenie przedmiotu | Spór o saldo po wypowiedzeniu i zabezpieczenia |
| Nakaz albo wyrok | Kwota główna, odsetki, koszty procesu, data tytułu | Pominięcie kosztów lub liczenie odsetek od złej daty |
| Egzekucja | Tytuł wykonawczy, zajęcia, wpłaty, koszty egzekucyjne | Brak aktualizacji po wpłatach albo zajęciach |
Czerwona flaga: księgowość pokazuje saldo z faktur, a wierzyciel żąda wyższej kwoty z odsetkami, kosztami i skutkami wypowiedzenia umowy. Jeżeli firma nie sprawdzi różnicy, spis może zaniżyć realną wagę wierzyciela albo niepotrzebnie zwiększyć część sporną.
Wniosek praktyczny: odsetki i koszty trzeba liczyć według dokumentów i właściwej daty, a nie według przybliżenia. Błędne świadczenia uboczne mogą zmienić sumę długu, prawo głosu i ocenę realności układu.
Wierzytelność sporna nie jest długiem, który można pominąć, bo firma się z nim nie zgadza. Taki dług trzeba opisać osobno: jaka część jest uznawana, jaka kwestionowana, z czego wynika spór i jakie dokumenty potwierdzają stanowisko firmy. Art. 87 Prawa restrukturyzacyjnego pokazuje, że przy spornych pozycjach trzeba przedstawić podstawę sporu. Jeżeli w sprawie występują sporne długi, spis powinien pokazywać sporność jasno, a nie przez dopisek "do wyjaśnienia".
Spór może dotyczyć całej wierzytelności albo tylko części. Firma może uznawać fakturę główną, ale kwestionować karę umowną. Może uznawać kapitał, ale spierać się o odsetki. Może twierdzić, że część długu wygasła przez potrącenie. Może nie zgadzać się z saldem po wypowiedzeniu leasingu, rozliczeniem najmu, jakością wykonanej usługi albo naliczonymi kosztami.
Przy każdej spornej pozycji warto przygotować krótką kartę:
Próg 15% ma szczególne znaczenie w postępowaniu o zatwierdzenie układu i w przyspieszonym postępowaniu układowym. Jeżeli suma wierzytelności spornych uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania, szybki tryb może stać się ryzykowny albo niedostępny. Nie wolno więc traktować sporności jako etykiety dodawanej na końcu tabeli.
Czerwona flaga: firma chce prowadzić PZU, ale kilka dużych pozycji jest opisanych tylko jako "sporne", bez kwoty spornej, części bezspornej i dokumentów. W takim wariancie problem może wrócić przy sprawozdaniu nadzorcy, zastrzeżeniach wierzycieli albo kontroli sądu.
Wniosek praktyczny: spór trzeba policzyć i udokumentować przed wyborem trybu. Wierzytelność sporna nadal wpływa na układ, głosowanie i zaufanie wierzycieli.
Nie każdy wierzyciel ze spisu jest w tej samej sytuacji. Wierzyciel zabezpieczony hipoteką, zastawem, cesją, przewłaszczeniem, poręczeniem albo wekslem może mieć inną pozycję niż zwykły dostawca. Zabezpieczenie wpływa na realny interes wierzyciela, możliwy podział na grupy, propozycje układowe i ocenę, czy wierzyciel musi wyrazić dodatkową zgodę na określone objęcie układem.
Dlatego przy wierzycielach zabezpieczonych nie wystarczy wpisać kwoty długu. Trzeba ustalić, co jest przedmiotem zabezpieczenia, jaka jest jego rola w działalności firmy, czy zabezpieczenie obejmuje majątek potrzebny do dalszego zarabiania i czy propozycje układowe ingerują w sposób zaspokojenia wierzyciela. Bank z hipoteką na nieruchomości, leasingodawca finansujący podstawowy sprzęt i faktor z cesją należności wymagają innej analizy niż drobny usługodawca.
Osobno trzeba oznaczyć wierzytelności, które są objęte układem z mocy prawa, oraz te, które wymagają zgody wierzyciela. Prawo restrukturyzacyjne przewiduje kategorie, których nie można traktować automatycznie tak samo jak zwykłych zobowiązań handlowych. W praktyce oznacza to konieczność sprawdzenia przy każdej większej lub szczególnej pozycji, czy układ może ją objąć w proponowany sposób i czy potrzebna jest zgoda.
| Typ wierzyciela | Co sprawdzić w spisie | Decyzja dla układu |
|---|---|---|
| Bank zabezpieczony | Kwota, zabezpieczenie, wartość przedmiotu, wypowiedzenie | Czy wymaga osobnej grupy lub zgody |
| Leasingodawca | Raty, saldo po wypowiedzeniu, przedmiot leasingu, opłaty | Czy firma może dalej używać sprzętu i płacić bieżąco |
| Wynajmujący | Zaległy czynsz, kaucja, wypowiedzenie, bieżący czynsz | Czy lokal jest potrzebny do przychodów |
| ZUS i urząd skarbowy | Okres, deklaracje, decyzje, odsetki, część bieżąca | Czy kwoty są rozdzielone czasowo i prawidłowo |
| Pracownicy | Rodzaj roszczenia, okres, zgoda tam, gdzie wymagana | Czy dług ma szczególny status ustawowy |
Czerwona flaga: wierzyciel zabezpieczony jest wpisany do spisu tak samo jak zwykły dostawca, bez wskazania zabezpieczenia, wartości przedmiotu, zgody i wpływu na dalszą działalność. Taki błąd może podważyć nie tylko spis, ale też logikę propozycji układowych.
Wniosek praktyczny: zabezpieczenia i zgody trzeba oznaczyć zanim powstaną grupy wierzycieli. W przeciwnym razie układ może być prosty w arkuszu, ale słaby prawnie i negocjacyjnie.
Spis wierzytelności jest podstawą, na której powstaje układ z wierzycielami. To z niego wynika, kto głosuje, jaką ma kwotę, czy należy do określonej grupy, czy jego wierzytelność jest sporna i czy propozycje układowe obejmują go prawidłowo. Jeżeli spis jest błędny, układ może być policzony na niewłaściwej strukturze długu.
Znaczenie ma zarówno liczba wierzycieli, jak i wartość ich wierzytelności. Standardowo głosowanie wierzycieli trzeba liczyć przez większość głosujących wierzycieli oraz co najmniej 2/3 sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom, co wynika z konstrukcji przyjęcia układu opisanej w art. 119 Prawa restrukturyzacyjnego. Oznacza to, że mały błąd przy wielu drobnych wierzycielach może wpływać na większość osobową, a błąd przy jednym dużym wierzycielu może zmienić większość wartościową.
Spis wpływa również na grupy. Jeżeli wierzyciele o różnych interesach są wrzuceni do jednej kategorii, propozycje mogą wyglądać równo, ale niekoniecznie uczciwie i racjonalnie. Inny interes ma wierzyciel zabezpieczony, inny ZUS, inny pracownik, inny dostawca krytyczny dla przychodów, a inny kontrahent, z którym trwa spór. Podział na grupy powinien wynikać z danych, a nie z chęci poprawienia wyniku głosowania.
Trzeba też pamiętać o wariantach. Jeżeli układ przechodzi tylko wtedy, gdy sporna wierzytelność jest liczona w najkorzystniejszy dla firmy sposób, plan wymaga ostrożności. Jeżeli po doliczeniu odsetek albo kosztów jeden wierzyciel zyskuje dużo większą wagę, trzeba przeliczyć głosowanie przed wysłaniem propozycji.
Wniosek praktyczny: spis nie jest załącznikiem technicznym. To dokument, który pokazuje siłę głosu wierzycieli, realność propozycji i ryzyko zakwestionowania układu.
Przed rozmową o restrukturyzacji firma powinna przygotować jedną roboczą tabelę wierzycieli i zestaw dokumentów źródłowych. Tabela może być prosta, ale nie może być ogólna. Jej celem jest sprawdzenie, czy dane pozwalają przygotować spis wierzytelności, spis wierzytelności spornych, propozycje układowe i symulację głosowania.
Minimalny zestaw dokumentów obejmuje:
W warszawskiej firmie warto osobno oznaczyć koszty i relacje, bez których działalność szybko traci przychody: lokal, magazyn, leasing pojazdów, sprzęt, dostawców, podwykonawców, usługi księgowe, finansowanie obrotowe i kontrakty z odbiorcami. To nie są odrębne lokalne przepisy, ale praktyczny kontekst. Układ, który ignoruje te pozycje, może nie mieć źródła wykonania.
Przy każdej pozycji warto zadać pięć pytań:
Wniosek praktyczny: spis ma być spójny z cash flow i propozycjami układowymi. Jeżeli firma nie wie, skąd weźmie środki na bieżące koszty, sama lista wierzytelności nie wystarczy do obrony układu.
Spis jest gotowy do dalszej pracy dopiero wtedy, gdy pokazuje aktualne salda, naliczone odsetki, opisane spory, zabezpieczenia, status egzekucji, możliwą zgodę wierzyciela i kwotę istotną dla głosowania. Jeżeli te dane są kompletne, można przejść do propozycji układowych, grup wierzycieli i symulacji większości.
Do poprawy kwalifikują się sytuacje, w których:
Wstrzymanie układu może być rozsądne, gdy jedna lub kilka pozycji zmieniają próg 15%, grupy wierzycieli albo większość wartościową. Nie chodzi o odkładanie restrukturyzacji bez końca. Chodzi o to, aby nie budować głosowania na danych, które wierzyciel może łatwo zakwestionować.
Ostateczna decyzja powinna być prosta: jeżeli spis pokazuje prawdziwą strukturę długu, można projektować układ. Jeżeli spis jest tylko listą faktur bez odsetek, sporów, zabezpieczeń i wpływu na głosowanie, trzeba go poprawić. W restrukturyzacji wierzyciele nie głosują nad ogólną deklaracją poprawy sytuacji. Głosują nad planem, którego matematyka zaczyna się od spisu wierzytelności.
Nasi licencjonowani doradcy restrukturyzacyjni działają na terenie Warszawy i całego Mazowsza. Skontaktuj się z nami — opisz swoją sytuację.
Przejdź do kontaktuWięcej wiedzy o restrukturyzacji firm i układzie z wierzycielami
